tanzimat münevveri

Umut var tabii hep. Hep beklemek. Huznun içine saklanmis bir korku, korkunun içine saklanmis bir siddet, hepsinin uzerine ortulmus bir ozlem. Hep zorlanarak, hep gozleri gormeye, kendi gozlerini gordurmeye calisarak anlatma arzusu. Baska turlu anlasilmayacagini bilmekten belki de… Ve elbette gözlerini gösteremeyecek durumda oldugunu da bilmekten, çunku o sekilde de ifade edemezsek, hiçbir sekilde edemeyecek oldugumuzu biliyoruz ve o klisedeki gibi sözün bittigi yere gelirsek eger, gözlerimizi göstermis olmamiza ragmen anlatamamissak kendimizi, o falezi terk eylemek için seçilecek yolun sadece ve sadece doksan derecelik bir açiyla alinacagini bildigimizden hepsi.

Okunmus o kadar kitap, izlenmis o kadar film, biriktirilmis o kadar soz arasinda kifayetsiz kalip, susmak. Bir yandan susarken ifade etmek. Bagirmak boyle -ve ucuncu sinif korku filmlerindeki gibi- bagirirken sesinin cikmadiginin farkina varmak. Hep yedekte bekleyerek, hep o son saniye basketini atmayi isteyerek kenardan izlemenin hinci. Anlatamayip hiçbir seyi, yersizcesine ama dahasi yetersizcesine kufur etmek.

Ben güçlü olmak istemiyorum. Gücünüz sizin olsun. Size benzemekten korkuyorum. Güçlü olunca sizin gibi olma ihtimalimden tiksiniyorum.

Yine de, bitkin de olsam, yenilsem de hep, daha da yenilsem hatta, en yenik ben olsam, benden daha yenik kimse kalmasa dünyada ve nihayet daha da durmak istemesem de karsinizda, cekip gitmeden duracagimi da biliyorum burada.